Wprowadzenie

Znaczna część eksploatowanych dzisiaj systemów teletransmisyjnych oparta jest na urządzeniach typu PDH (Plesiochronus Digital Hierarchy). Są one dostosowane do transmisji sygnałów dla potrzeb połączeń międzycentralowych. Nie dopracowano się jednolitego standardu dla urządzeń PDH i obecnie mamy na świecie trzy strefy (USA, Europa, Japonia) z różnymi przepływnościami w różnych standardach. Sytuacja ta powoduje, że istnieją poważne trudności ze współpracą tych systemów powodujące konieczność stosowania specjalnych urządzeń zapewniających kompatybilność na stykach sieci różnych typów. Na pierwszym poziomie zwielokrotnienia w Europie stosuje się PCM 30/32 gdzie w strumieniu 2Mbit/s przenosi się 30 kanałów telefonicznych 64kbit/s oraz dwa kanały 64kbit/s zawierające informacje dodatkowe i sterujące.

Rysunek 1.1.

Wady systemów PDH zostały wyeliminowane w systemach teletransmisyjnych SDH. Mogą one jednak współpracować z istniejącymi systemami PDH. Współpraca ta realizowana jest poprzez łączenie w jeden standartowy sygnał SDH sygnałów plezjochronicznych. Dla zapewnienia współpracy urządzeń SDH różnych producentów, w 1985r. w USA opublikowano standard SONET (Synchronus Optical NETwork). Prace nad tym standardem prowadził Amerykański Instytut Standardów - ANSI (American National Standards Institute). W standardzie SONET określono przepływności, formaty danych, parametry optyczne, protokoły sygnalizacji APS (Automatic Protection Switching -przełączanie na rezerwę) i nadzoru oraz inne parametry. W 1986 r. SONET-em zainteresował się CCITT (International Consultative Committee on Telephony & Telegraphy). W 1989r. opublikowano w Księdze Niebieskiej w zaleceniach G.707, G.708 i G.709 zbiór standardów określonych mianem SDH (Synchronous Digital Hierarchy).
Zalecenie G.707 określa stosowane przepływności binarne na poszczególnych poziomach zwielokrotnienia synchronicznego. W zaleceniu G.708 określono strukturę modułu STM-1 oraz strukturę i funkcję nagłówka sekcji SOH. Zalecenie G.709 definiuje między innymi zasady zwielokrotnienia sygnałów składowych różnych poziomów hierarchii plezjochronicznej. Do chwili obecnej trwają prace nad szczegółami dotyczącymi standardów SDH.
Podstawową przepływnością binarną w SDH jest 155,52 Mbit/s. Aby umożliwić współpracę dotychczasowych systemów plezjochronicznych z kanałem 155 Mbit/s, zdefiniowano synchroniczny moduł transportowy pierwszego rzędu STM-1 (Synchronus Transport Module), jak i wyższe stopnie synchronicznej hierarchii cyfrowej pracujące z przepływnościami 622 Mbit/s (STM-4) oraz 2,5 Gbit/s (STM-16).


Zalety systemu SDH


Strona z serwisu Sławomira Pastuszki.