Odwzorowanie TUG-3 w VC-4

W kontenerze wirtualnym VC-4 można odwzorować trzy grupy jednostek podrzędnych TUG-3. Odwzorowanie to pokazano na rysunku 3.12.

Rysunek 3.12. Zwielokrotnienie TUG-3 w kontener VC-4.

Tu także stosuje się przeplot bajtowy, który jest charakterystyczny dla całej synchronicznej hierarchii cyfrowej. Wobec powyższego każda grupa jednostek podrzędnych TUG-3 posiada stałe miejsce w kontenerze VC-4. Pierwsza kolumna kontenera wirtualnego VC-4 przeznaczona jest na nagłówek toru (POH).

Nagłówek toru kontenera wirtualnego VC-4

Większość bajtów nagłówka toru (POH) kontenera wirtualnego VC-4 jest używana przez system zarządzania i nadzoru. dwa bajty POH mają jednak bezpośrednie znaczenie dla układów wydzielania informacji zawartej w kontenerze. Pierwszy z bajtów - C2 (patrz rysunek 3.2.) przenosi informację o zawartości kontenera. Informacja ta powoduje, że krotnica "rozróżnia" jaki sygnał przenosi kontener. Np. jeśli bajt ten ma postać 00010010 - oznacza to dla krotnicy, że w kontenerze VC-4 przenoszony jest sygnał 140 Mbit/s. Obróbka sygnału 140 Mbit/s przez krotnicę nie jest prosta. Wynika to z faktu, że jest on dodatkowo opakowany w celu przystosowania przepływności sygnału do pojemności kontenera. Opakowanie to stanowią zarówno bity "puste" jak i bity umożliwiające wyrównywanie nieznacznych różnic przepływności samych strumieni plezjochronicznych 140 Mbit/s. Bity puste pełnią rolę tylko wypełniacza. Mechanizm ten jest identyczny jak w systemach PDH. Zastosowano tutaj metodę dopełnienia dodatniego.
W trakcie wydzielania sygnału o przepływności 140 Mbit/s z kontenera VC-4, odrzycenie bitów dopełniających odbywa się z wykorzystaniem sygnału zegarowego. Otrzymany sygnał nie jest jednostajny - zawiera pewne luki. Luki te występują właśnie w momentach, gdy w module transportowym pojawiają się bajty nagłówka i bajty zawierające bity dopełnienia - tzw. wypełniacze.
Przed wysłaniem sygnału do użytkownika należy go doprowadzić do stanu pierwotnego. Oznacza to, że impulsy trzeba rozprowadzić równomiernie w czasie, zapełniając luki po nagłówkach, tzw. "wypełniaczach" i innych informacjach pomocniczych.
Jeśli krotnica stwierdzi na podstawie zawartości bajtu C2, że kontener wirtualny VC-4 przenosi sygnały 2 Mbit/s, to jej zadanie jest jeszcze trudniejsze niż w przypadku sygnału 140 Mbit/s. Sygnały 2 Mbit/s nie są dostępne bezpośrednio, tak jak to było dla strumienia 140 Mbit/s, bowiem są one zapakowane w kontenery niższego rzędu (VC-12).
Kontener VC-4 może zawierać do 63 kontenerów VC-12. W tym przypadku krotnica poszukuje początków tych kontenerów. Znacznik zawierający numer komórki, w której zaczyna się kontener VC-12, jest rozproszony. Jego bajty są zawarte w pierwszym wierszu kolejnych kontenerów VC-4.
Wskaźnik wieloramki 140 bajtowej związanej z transmisją strumienia 2 Mbit/s jest umieszczony w bajcie H4.
Nagłówek toru kontenera VC-12 (bajt V5) zawiera informacje wykorzystywane przez system nadzoru oraz informacje o sposobie umieszczenia sygnału 2 Mbit/s w kontenerze. Jeżeli było to wykonane w sposób asynchroniczny, krotnica postępuje podobnie jak w przypadku sygnału 140 Mbit/s. Oznacza to, że odrzuca opakowanie i jeśli jest to konieczne, wykonuje operację dopełnienia bitowego (w przypadku różnic przepływności binarnych strumieni 2 Mbit/s). Przy synchronicznym trybie umieszczenia sygnału 2 Mbit/s w kontenerze VC-12, operacja ta jest zbędna. Należy jeszcze tylko "rozciągnąć" bity sygnału 2 Mbit/s (podobnie jak dla sygnału 140 Mbit/s), co ma na celu wypełnienie luk czasowych powstałych po kolejnych nagłówkach, znacznikach i innych bitach nadmiarowych.

Do spisu treści


Strona z serwisu Sławomira Pastuszki.